اولین تصاویر فیلم سرقت با حضور رابرت پتینسون و دنزل واشینگتن منتشر شد - مجله آزات وب

برای رابرت پتینسون، دیزی ادگار جونز و دنزل واشینگتن، پیوستن به یکدیگر برای بازی در تریلر سرقتی و متفاوت نتفلیکس، سرقت (The Take)، فرصتی نبود که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. اما پیدا کردن راهی برای صحبت درباره فیلم، بدون لو دادن رازها و پیچش های داستان، چالش دیگری است.

دیزی ادگار جونز درباره فیلم می گوید: نمی خواهم با شرحات بیش ازحد، پیشاپیش چیزی از داستان را برای مخاطب فاش کنم؛ چون مجذوب کنندهیت اصلی این فیلم در رازآلود بودن آن و اتفاقات غیرمنتظره ای است که در طول داستان رخ می دهند.

از همان ابتدا، ابهام و رازآلودگی بخش جدایی ناپذیر سرقت بوده است؛ فیلمی که پیش تر با نام سیل در راه است (Here Comes the Flood) شناخته می شد. تا پیش از این، تنها اطلاعات منتشرشده درباره داستان فیلم به خلاصه ای کوتاه و در عین حال مشکوک و گمراه نماینده محدود می شد: یک نگهبان بانک، یک متصدی باجه و یک دزد حرفه ای درگیر بازی مرگ باری از فریب و خیانت های متقابل می شوند.

بااین حال، نباید انتظار داشت بازیگران یا فرناندو میرلس، کارگردان فیلم، اطلاعات چندانی درباره جزئیات داستان فاش نمایند. میرلس حتی می گوید مخاطب تنها در 10 ثانیه سرانجامی فیلم است که متوجه می شود همه قطعات این معما چگونه در کنار یکدیگر قرار می گیرند.

این فیلم ساز برزیلی شرح می دهد: وقتی برای نخستین بار فیلم نامه را خواندم، دقیقا نمی دانستم با یک فیلم سرقت طرف هستم یا یک درام روان شناختی که داستان عاشقانه ای در مرکز آن قرار گرفته است. درواقع، فیلم ترکیب جالبی از چند ژانر مختلف است. چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، ساختار فیلم نامه بود. تماشای فیلم را در حالی آغاز می کنید که هنوز نمی دانید داستان قرار است شما را به کجا ببرد. باید بدون پیش داوری با جریان فیلم همراه شوید. داستان تا آخرین لحظه مدام شما را غافلگیر می نماید.

با این شرحات، چندان عجیب نیست که رابرت پتینسون، دنزل واشینگتن و دیزی ادگار جونز برای همکاری با فرناندو میرلس، فیلم ساز نامزد اسکار، اشتیاق داشته اند. ادگار جونز درباره ساخته تحسین شده میرلس در سال 2002، شهر خدا (City of God)، می گوید: این فیلم یکی از درخشان ترین آثاری است که تا به حال دیده ام.

دنزل واشینگتن نیز درباره معیارش برای انتخاب پروژه های تازه می گوید: در این مقطع از زندگی ام، تمرکزم روی همکاری با برترین فیلم سازان و ارائه برترین بازی ممکن است. به همین علت، از اینجا به بعد، اینکه چه کارهایی انجام می دهم و با چه کسانی همکاری می کنم، از نظر هنری برایم اهمیت زیادی دارد.

از نگاه پتینسون، سرقت از آن دسته پروژه هایی است که به ندرت فرصت حضور در آن ها پیش می آید. او درباره فیلم نامه سیمون کینبرگ، نویسنده آثاری چون مردان ایکس: روزهای گذشته آینده (X-Men: Days of Future Past)، می گوید: با فیلم نامه ای بسیار مجذوب کننده و هیجان انگیز روبه رو بودم. از طرف دیگر، قرار بود در یک فیلم سرقت که داستانش در نیویورک می گذرد، در کنار دنزل واشینگتن ودیزی ادگار جونز بازی کنم. دیگر چه چیزی می توانستم بخواهم؟ همه چیز شبیه به یک فرصت رویایی بود؛ پروژه ای که برای قبول کردنش نیازی به فکر کردن نداشتم.

میرلس هنگام آماده شدن برای ساخت بزرگ ترین فیلم دوران حرفه ای خود، بار دیگر به تماشای شماری از آثار شاخص ژانر سرقت و جنایی نشست؛ از جمله مخمصه (Heat)، نقطه شکست (Point Break)، کشتن (The Killing) و بعدازظهر سگی (Dog Day Afternoon). با وجود اینکه سینما طی سال ها بارها به سراغ این ژانر رفته و داستان های گوناگونی را در این قالب روایت نموده است، میرلس معتقد است سرقت از نظر ساختار معماگونه و زاویه دید روایت، ویژگی های تازه ای دارد که آن را از نمونه های مشابه متمایز می نماید.

او در شرح این تفاوت می گوید: در فیلم های سرقت معمولا هر دو سوی ماجرا را می بینیم؛ هم مجرمان و هم پلیس یا افرادی که در تعقیب آن ها هستند. اما در این فیلم خبری از چنین رویکردی نیست. تمام داستان صرفا از زاویه دید شخصیت رابرت، یعنی نوآ، روایت می شود. ما فقط چیزهایی را می دانیم که نوآ از آن ها خبر دارد. او خود در محل حضور دارد و بعلاوه صدایی را به وسیله بلندگوی داخلی می شنود. هیچ وقت نمی بینیم در بخش های دیگر چه اتفاقی می افتد یا شخصیت های دیگر وقتی نوآ حضور ندارد، مشغول چه کاری هستند. این محدود کردن کامل روایت به زاویه دید یک شخصیت، برای من ویژگی بسیار منحصربه فردی بود.

شخصیت محوری داستان، نوآ با بازی رابرت پتینسون است؛ کاپیتان سابق ارتش که پس از سرانجام خدمت نظامی کوشش می نماید خود را با زندگی غیرنظامی وفق دهد. در این میان، دزدی کاریزماتیک به نام کریستین کارتر با بازی دنزل واشینگتن سراغ او می آید و پیشنهاد می نماید در سرقت از ثروتمندترین بانک منطقه منهتن با او همکاری کند. ماجرا زمانی پیچیده تر می شود که نوآ درمی یابد رز، نامزدش با بازی دیزی ادگار جونز، نیز در همان بانک به عنوان متصدی باجه مشغول به کار است. حالا نوآ در شرایطی قرار گرفته که هم پای عشقش در میان است و هم زمان به سرعت می گذرد؛ او باید تصمیم بگیرد به چه کسی می تواند اعتماد کند و در این بازی خطرناک روی یاری چه کسی حساب باز کند.

پتینسون درباره شخصیت نوآ می گوید: نوآ به سختی به دیگران اعتماد می نماید، اما نکته جالب اینجاست که خودش هم آدم چندان صادقی نیست و مدام دیگران را فریب می دهد. او حتی به طور کامل نمی داند چرا در این سرقت شرکت نموده یا اطرافش دقیقا چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است. با اینکه در ظاهر با داستان یک سرقت بانکی روبه رو هستیم، در هر مرحله اتفاقات غیرمنتظره زیادی رخ می دهد. حتی هر صحنه به تنهایی حال وهوای یک بخش مستقل و پرحادثه را دارد.

دنزل واشینگتن نیز شخصیت کریستین کارتر را موسیقی دانی ناکام توصیف می نماید که ذهنی دقیق و محاسبه گر دارد و معتقد است زمان، مهم ترین عامل در رسیدن به موفقیت است.

این بازیگر سرشناس درباره شخصیت خود می گوید: او تصور می نماید برای موفقیت یک فرمول ریاضی تعیین وجود دارد، اما اشتباه می نماید. کارتر اطرافیانش را به بازی می گیرد و برای رسیدن به خواسته هایش از هر کسی و به هر شکلی که بتواند استفاده می نماید. او می خواهد بر همه مسلط باشد و باور دارد از تمام اطرافیانش باهوش تر است. در نهایت هم هیچ کس جز خودش برایش اهمیتی ندارد.

البته پتینسون پیش از این هم در یک فیلم سرقت و با یکی از اعضای خانواده واشینگتن همکاری نموده بود. او در فیلم تنت (Tenet) ساخته کریستوفر نولان، در کنار جان دیوید واشینگتن، پسر دنزل، به ایفای نقش پرداخته بود. اما این بار فرصتی فراهم شده بود تا یکی از آرزوهای قدیمی پتینسون در دنیای بازیگری محقق شود و مستقیما با خود دنزل واشینگتن هم بازی شود.

پتینسون درباره تجربه همکاری با این بازیگر می گوید: دنزل یکی از دلایلی بود که من به بازیگری علاقمند شدم. بنابراین، همکاری با او واقعا تجربه فوق العاده ای بود. چیزی که بیش از همه برایم مجذوب کنندهیت داشت، این بود که می دیدم چطور هنوز هم با تمام وجود درگیر نقش و متن فیلم نامه است. با وجود سال ها تجربه بازیگری، او همچنان در هر برداشت در پی پیدا کردن جنبه تازه ای از صحنه می شود. بعلاوه نمی دانستم تا این میزان به بداهه پردازی علاقه دارد و همین موضوع کار کردن با او را هیجان انگیزتر می کرد. گاهی صحنه ای پنج صفحه ای را آغاز می کردیم و من تصور می کردم می دانم قرار است به کجا برسیم، اما ناگهان همه چیز از مسیر اصلی خارج می شد و به سمت کاملا متفاوتی می رفت. این تجربه واقعا نفس گیر و لذت بخش بود.

فرناندو میرلس نیز با این توصیف موافق است و اضافه می نماید که کوشش همیشگی واشینگتن برای رسیدن به حقیقت همان لحظه بارها او را به مسیرهایی غیرمنتظره کشانده است. میرلس می گوید: او مدام شما را غافلگیر می نماید. گاهی از او می پرسم فلان دیالوگ را از کجا آورده و در جواب فقط می گوید: خودم هم نمی دانم! در نسخه نهایی فیلم هم چندین نمونه از همین لحظات وجود دارد.

نسخه نهایی فیلم بعلاوه تغییر قابل توجهی در نحوه پرداخت شخصیت نوآ داشته است؛ تغییری که خوشبختانه اجرای پتینسون از ابتدا زمینه لازم برای آن را فراهم نموده بود و کار را برای میرلس در مرحله تدوین آسان تر کرد.

این کارگردان درباره بازی پتینسون شرح می دهد: رابرت یکی از برترین بازیگران حال حاضر سینماست. در نسخه اولیه تدوین، نوآ شخصیتی مردد و بی اعتماد به نفس به نظر می رسید و این برداشت هم به نوبه خود جالب بود. اما در جریان تدوین تصمیم گرفتیم او را مطمئن و مصمم تر نشان دهیم. برای رسیدن به این نتیجه کافی بود دوباره به تصاویر فیلم برداری شده برگردیم؛ چون آن نسخه متفاوت از نوآ از همان ابتدا در اجرای رابرت وجود داشت. فقط باید لحظاتی را پیدا می کردیم که این ویژگی ها در بازی او آشکارتر بودند.

در کنار رابرت پتینسون، دنزل واشینگتن ودیزی ادگار جونز، دانای گوریرا، مویسس آریاس، جاستین کرک و شان هریس نیز در فیلم سرقت ایفای نقش می نمایند. این اثر از 15 ژانویه 2027 (25 دی 1405) در تعدادی از سینماهای منتخب اکران خواهد شد و هم زمان در دسترس کاربران نتفلیکس قرار می گیرد.

منبع: Entertainment Weekly